dangerous love 4
posted on 02 Nov 2007 14:37 by noonaa-donghae
ดงแฮมาบ้านซองมินเพื่อที่จะมาหายาติแสนจะฮาของวองมินที่เคยเจอกันตอนเด็กๆนานมาแล้ว ชินดงเค้าเป็นคนที่
ฮาดี ฮยอกแจก็มากับดงแฮด้วยกันรวมทั้งคยูฮยอนแล้วก็แทฮวา คังอิน และลูดน้องของคยู
“ ดงแฮ เป็นอะไรรึป่าวดูเหม่อๆ ” ซองมินถามดงแฮอย่างเป็นห่วง ก็ตั้งแต่มาดงแฮยังไม่ยิ้มเลย
“ ป่าวหรอก ไหนหละชินดงหวังว่า คงจะผอมลงนะ ฮ่าๆ>o< ” ดงแฮหัวเราะร่า
“ ไม่หรอ ฉันว่า อ้วนขึ้นๆแน่ๆ ” อึนฮยอคพูดต่อ ทั้งสามคึนหัวเราะร่า
“ แต่ฉันว่านะ ต้องไม่หล่อแน่ คงจะอ้วน เตี้ยดำ ฮ่าๆเหมือนมินนี่ ” คยูหัวเราะร่า ก่อนจะโดนซองมินกระทุ้งศอกใส่
“ ไอ้หมาป่าบ้า กลับบ้านไปเลยไป!! ” และแล้วกระต่ายน้อยของเราก็งอนหมาป่าแสนเจ้าเล่ห์
“ - -* ซองมินครับ คยูกี้ขอโทษนะครับ ” คยูเดินตามซองมินเข้าไปในบ้านอย่าแนบเนีย นดงแฮ อึนฮยอคและแทฮวา
เดินตามไปทีหลังรวมทั้งคังอินด้วย ส่วนลูกน้องคนอื่นๆก็รออยู่ข้างนอก
“ ดงแฮคืนนี้ค้างนี่สิ ” ซองมินชวนเพื่อนรักดงแฮส่ายหน้าเล็กน้อย
“ ขอโทษนะ แต่เดี๋ยวน้าฉันจะให้คนมารับ ” ดงแฮยิ้มบางๆ ซองมินพยักหน้าเล็กน้อย
“ ไม่เป็นไรดงแฮ นายอย่าลืมนะ เราเป็นเพื่อนกันเครียดอะไรบอกฉันนะ ” ซองมินจับมือดงแฮ และฮยอกแจก็เดินมา
ตบไหล่บาง
“ ขอบคุณนะ^^ ” ดงแฮยิ้มอีกครั้ง ยิ้มเหมือนทุกครั้ง ยิ้มที่ทำให้ใครหลายๆคนหลงรักอย่างน้อยฉันก็มีเพื่อนที่เติม
ความสุขให้
“ อาอานแอ้วอ๋อ(มันกันแล้วหรอ)>o< ” เสียงอู้อี้ดังขึ้น ทั้งหมดหันไปเจอชายหนุ่มน่ารัก อ้วนๆที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่
“ กินให้หมดแล้วค่อยพูดก็ได้นะไอ้ตละกละ ” คังอินพูดทั้งที่ตัวเองก็เคี้ยวตุ้ยๆ
“ แหม ผอมตายแหละ ” แค่เพิ่งมา คังอินและชินดงก็เปิดศึกกันแล้ว
“ พอเหอะ มันก็อ้วนทั้งคู่หน่ะแหละ ” แทฮวาพูดพร้อมโดนมะเหงกสองมะเหงกใส่เต็มที่ดงแฮยืนหัวเราะกับทุกคน
ตอนนี้พวกดงแฮคุยเล่นกัน เวลาผ่านมารวดเร็วมาก ตอนนี้ก็ประมาณ 5 ทุ่มแล้ว
ลัล~~ลา~~ลัล~~ลา
เสียงมือถือดงแฮดังขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมา ดงแฮขอตัวออกมาห่างๆ
“ ฮัลโหล ” ดงแฮรับสาย และคิบอมก็บ่นออกมา จนดงแฮฟังไม่รู้เรื่อง
“ นายพูดช้าๆได้ไหม ฉันฟังไม่ทัน ” ดงแฮพูดอย่างอารมณ์เสีย คิบอมนิ่วหน้าเล็กน้อยแต่ก็อดหัวเราะกับเสียงของ
ร่างบางไม่ได้
“ เหนื่อยนะเนี่ยเฮ้อ ฉันอยู่หน้าบ้านซองมินแล้วออกมาเลย แล้วใครมาเนี่ย คนเยอะเต็มหน้าบ้านเลย แถมหน้าคุ้นๆ
” คิบอมถามดงแฮ ก็มันคุ้นจริงๆนี่หว่าสูทสีขาวทุกคนด้วย
“ ฉันยังไม่กลับได้ไหม ” ดงแฮขอร้องร่างสูง คิบอมได้ยินอย่างนั้นก็ตัดสาย และเดินลงมาจากรถ สงสัยกันรึป่าวว่า
ทำไมคิบอมถึงรู้จักบ้าน ซองมิน ก็เค้าหน่ะเป็นมาเฟียเชียวหละแถวนี้
ฝ่ายคิบอม
ร่างสูงเดินลงมาจากรถ และเค้าก็ได้รู้ว่า คนเยอะๆนี่มันคือใคร แก็งศตรูเค้าเองหละ ทุกคนหันมามองคิบอมก่อนจะ
ตั้งท่าเตรียมที่
“ ฉันไม่มีเวลามาเล่นสนุกหรอก ฉันมารับเมีย ” คิบอมพูดคำว่าเมีย ทุกคนต่างพากันเงียบ และอึ้งO_O คิบอมเดิน
มากดกริ่งหน้าบ้าน
“ อ่าส์ ใครกดออดหว่า เดี๋ยวฉันมานะ ” ซองมินวิ่งไปหน้าบ้าน ก็ต้องเจอกับคิบอม เค้าอึ้งเล็กน้อย ถ้าคยูรู้คงเป็นเรื่อง
ใหญ่แน่
“ เอ่อ...มาทำไมหรอ ” ซองมินถามอย่างงุนงง
“ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม ฉันมาหาดงแฮหน่ะ^^ ” คิบอมยิ้มให้อย่างอบอุ่น รอยยิ้มที่ดงแฮไม่เคยได้เห็นมันเลย
“ อะ...อืม ” ซองมินพยักหน้าพอคิบอมเดินเข้ามาในบ้าน ทุกคนก็เกิดความเงียบ
“ มึงมาทำไม ” คยูลุกขึ้นดึงเสื้อคิบอม
“ ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนาย ขอโทษทีวันนี้ฉันรีบ ” คิบอมพูดพร้อมผลักคยูออกไป
“ ดงแฮกลับบ้านเหอะ^^ ” คิบอมยิ้มให้ดงแฮ แต่นสายตาของดงแฮมันคือรอยยิ้มที่เสแส้รง
“ อื้ม ” ดงแฮพูด ก่อนจะโค้งขอตัวออกมา
“ ดงแฮ!!นี่มันอะไรกัน ดงแฮกับคิบอม... ” ซองมินกำลังจะพูดต่อ
“ อ๋อ เราคบกันอยู่หนะครับ^^ ” คิบอมยิ้ม ทุกสิ่งอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คิบอมตั้งใจจะพูดให้แทฮวาได้ยินก็เท่านั้น
“ คิบอม..นะ..นาย ” ยังมาทันที่ดงแฮจะพูดจบคิบอมก็ลากออกมสขึ้นรถ
“ ทำไมนายทำอย่างงี้!!! ” ดงแฮตวาดคิบอมทันทีที่ขึ้นรถ
“ พอใจ นายมันไม่มีสิทธิเงียบๆไปเลย น่ารำคาญ ” คิบอมพูดและแสยะยิ้มให้ดงแฮ ทำให้ดงแฮรู้สึกขยะแขยงคน
ตรงหน้าเข้าไปอีก
“ คิม คิบอม นายมันเลว อ๊ะ...อะ..อย่า ” ดงแฮพูดได้แค่นั้นก่อนจะโดนคิบอมจับตรงแก่นกาย
“ อย่าหยุดหรือว่าอย่าทำ ” คิบอมยิ้ม ก่อนจะ คลึงเคล้นส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวดงแฮ ทั้งๆที่เพิ่งอยู่หน้าบ้านซองมิน ทั้งๆ
ที่ยังไม่ได้ไปไหน คิบอม ก็เริ่มปลุกอารมณ์ร่างบางแล้ว
“ คิ..บอม ขอร้องหยุดเถอะ อ๊า.. ” ดงแฮบิดตัวเองเร่า เมื่อคิบอมเริ่ม ใช้นิ้ว ลูบตรงส่วนปลายของร่างบางที่เริ่มแข็งตัว
ขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ดงแฮบิดเร่าอย่างทรมานเมื่อ อยู่ดีๆคิบอมก็หยุดการกระทำทุกอย่าง
“ ไปต่อที่บ้านเราดีกว่า^^ ” คิบอมยิ้มอย่างชั่วร้าย เค้าตั้งใจที่จะให้ร่างบาง ร่างเห็นร่างบางพยายามที่จะ ช่วยตัว
เองก็รีบ เอาผ้าที่อยู่หลังรถมามัดเอาไหว
“ อ๊ะ..อย่า ไม่ไหวแล้ว ” ดงแฮตอนนี้ดูเย้ายวนจนคิบอมแทบทนไม่ไหว แต่ก็กลัวว่า พวกแองเจิ้ลจะเห็นเลยขับรถ
กลับบ้าน ระหว่างขับรถ ดงแฮก็เริ่มไร้สติ
พอถึงคอนโดของคิบอม คิบอมอุ้มร่างบาง และมาวางไว้ที่เตียงก่อนจะ เริ่ม รุกไร้ซอกคอของดงแฮ ดูเม้มซอกคอขาว
จนเกิดรอยรัก เต็มไปหมด ดงแฮเงยคอขึ้นเพื่อที่คิบอมจะได้ทำได้สะดวกๆ
“ นายต้องการทุกคนที่เข้ามารึไง นายมันร่านจริงๆ ” คิบอมพูด แต่ ก็ยังไม่หยุดเริ่ม ไล้ลิ้นลงมา จนถึงยอดอกของดง
แฮ ปากของคิบอมเริ่มหยอกล้อกับมันอย่างเมามัน ยอดอกเริ่มตั้งชันเพราะแรงอารมณ์ คิบอม คบเม้มเบาๆ
“ ฮึก..อ๊ะ..อืมม ” ดงแฮครางกระเส่าบิดตัวเร่า คิบอม เลื่อนตัวขึ้นไปจูบปากดงแฮอย่างเร่าร้อน สองลิ้นเกี่ยวกระหวัด
แรงอารมณ์พาดงแฮลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าคือใคร คิบอมเลื่อนมือไปสัมผัสแก่นกลางที่แข็งขืนของดงแฮ
“ อ๊า..อื้ออ ” ดงแฮครางลั่นเมื่อคิบอมสัมผัสกับตรงนั้น และเริ่มลูบไล้ คิบอมยิ้มเมื่อดงแฮบิดไปมา แกล้งร่างบางด้วย
การคลึงไปมา คิบอมสลับสัมผัส ผ่อนแรงหนักบ้าง เบาบ้างไปมา ดงแฮกัดริมฝีปากแน่น
“ อืม...อ๊า ” คิบอมเริ่มเร่งจังหวะให้ดงแฮก่อนที่ดงแฮจะปล่อยน้ำสีขุ่นขาวออกมา คิบอมยิ้มก่อนจะใช้น้ำรักของดงแฮ
ให้เป็นประโยชน์คิบอม ใช้น้ำนั่น ทาทั่วช่องทางอ่อนนุ่มของดงแฮ ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วทีละนิ้ว
“ ฮึก...อ๊า..เจ็บ..อย่า ” ดงแฮพยายามขืนตัวออกแต่คิบอมกลับกดกอดดงแฮไว้แน่น และเริ่มส่งนิ้วที่สองเข้าไป เมื่อ
รู้สึกว่าร่างกายดงแฮเริ่มพร้อม คิบอมก็จับขาดงแฮแยกออกจากกัน ก่อนจะ ยัดส่วนนั้นเข้ากับร่างของดงแฮ เพียงแค่ส่วน
ปลาย ดงแฮก็ครางกระเส่าด้วยความเจ็บปวดและความใหญ่โตของมัน
“ เจ็บ...ฮึก ” ดงแฮร้องอย่างทรมาน คิบอมยัดแก่นกายของตนเข้าไปจนสุดก่อนจะค้างไว้อย่างนั้นสักพัก เพื่อให้ร่าง
บางข้างใต้พร้อม เมื่อร่างบางข้างใต้เริ่มตอบสนองอารมณ์ คิบอมก็เริ่มขยับตัวตามแรงอารมณ์ ดงแฮตัวสั่นตามแรงกระแทก
ของคิบอม คิบอมเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ
“ อา...ดงแฮ ใกล้แล้ว...อืม ” คิบอมครางเสียงแหบพร่า ก่อนจะปล่อยน้ำขุ่นขาวใส่ภายในร่างบาง
“ อ๊า ” ดงแฮก็ถึงที่หมายเช่นกันทั้งสองคนหลับกันอย่างอ่อนเพลีย เพียงแค่ครั้งเดียวดงแฮก็รู้สึกเจ็บไปทั้งสะโพก
แล้ว
“ ฮือๆๆๆ...ฮึก ” หลับพร้อมเสียงสะอื้นของร่างบาง แต่ร่างสูงก็ไม่ได้สนใจในเลยสักนิด
‘ ดีแล้วดงแฮนายร้องไห้เข้าไปเจ็บเข้าไป ฉันมีความสุดที่เห็นนายร้องไห้อย่างทรมานดงแฮ ’
RRRRRRrrrrRRRR
เสียงโทรศัพท์คิบอมดังขึ้น
“ ว่าไง ” คิบอมรับโทรศัทพ์ที่ซีวอนโทรมา
“ คิบอมไอ้ฮันคยองมันเมา อาละวาดใหญ่แล้ว มาที่ผับที กูเอามันไม่อยู่ ” ซีวอนบ่น
“ ฮันอย่านะ หยุดบ้าได้แล้ว ” เสียงหวานของพี่ชายหน้าสวยคิม ฮีชอล ดังเข้ามาในโทรศัพท์
“ อืม ฉันจะรีบไป ” ฮันคยอง นายเป็นอะไรไป นายเป็นคนที่เย็นชาไม่เคยอาละวาดอย่างนี้ แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับ
นายนะ คิบอมนึกเป็นห่วงเพื่อนรัก เค้ายังไม่ลืมหรอกว่าฮันคยองเคยคิดยังไงกับดงแฮ เค้ารู้ว่าฮันคยองนั้นเคยยิงคนตาย
เพราะมาทำร้ายดงแฮ... หรือว่าการอาละวาดของฮันคยองครั้งนี้ จะเกี่ยวกับดงแฮ แล้วเค้าควรจะทำยังไงต่อไปกับร่างบางที่
แสนแปดเปื้อนนี้ดี จะปล่อยให้ฮันคยองจัดการ หรือจะจัดการเองดี คิบอมสับสนกับความคิดของตนเอง
คิบอมรีบนั่งรถไปที่ผับ ก่อนจะเห็นฮันคยอง กำลัง ผลักข้าวของในผับ คิบอมวิ่งไปดึงร่างสูงของเพื่อนรักเอาไว้
“ ปล่อยกูไอ้คิบอม!! ” ฮันคยองพยายามดันตัวเองออก
“ มึงเป็นบ้าไรของมึงวะ ไอ้นี่หนิ เป็นบ้าอะไรก็บอกกูสิ! ” คิบอมพูด แขกที่ร้านเริ่มกลัวฮันตยองที่อาละวาดไม่หยุด
สาวๆหลายคนมองมาที่กลุ่มนี้สายตาทุกคนมองฮันคยองอย่างหวาดกลัว
“ คิบอม กูขอร้องมึงปล่อยดงแฮไปเถอะ เค้าไม่เกี่ยว... ” ฮันคยองพูดกับคิบอม ทำเอาร่างสูงชะงัก กับ**แค่ร่างกาย
แสนสกปรก ทำไมกันนะมีแต่คนต้องการ
“ ฮัน มึงเป็นอย่างนี้เพราะมันหรอวะ!กับไอ้แค่อีตัว ตัวเดียว ” คิบอมพูด อีตัวที่คิบอมพูดถึง ห่รู้ไม่ว่าจิตใจของอีตัว ตัว
นั้นมันบริสุทธิ์แค่ไหน
“ ไอ้คิบอม!!มึงไม่รู้เลยว่าความจริงดงแฮเค้าเป็นคนยังไง มึงเอาแต่ว่าเค้า ” ฮันคยองพูดอย่างอ่อนแรง
“ ฮัน ฉันว่าพอเถอะนะ ” ร่างบางของคิม ฮีชอลจะเดินมาปลอบเพราะกลัวว่าคิบอมจะโมโห
“ อย่ามายุ่ง ” ฮันคยองพูดด้วยสีหน้าเฉยชาใส่ฮีชอล ร่างบางตัวสั่น ซีวอนมองเพื่อนรักด้วยความโกรธคว้าคนรักมา
ไว้ในอ้อมกอด
“ ไอ้ฮัน ฮีชอลไม่เกี่ยว ” ซีวอนพูด
“ กูขอโทษ คิบอมกูขอมึงอย่างนึง ” ฮันยองพูดกับคิบอม
“ ว่ามา กูจะทำตามถ้ากูทำได้ ” คิบอมพูด
“ มึงให้เกียรติดงแฮบ้าง เพียงแค่นิดเดียวก็ยังดี อย่าให้เค้าเจ็บปวดจนทนไม่ไหว ฉันไม่อยากเห็นน้ำตา ของดงแฮ
เลย น้ำตาที่บริสุทธิ์ ” ฮันคยองพูด คิบอมอึ้ง น้ำตาบริสุทธิ์หรอ มันบริสุทธิ์ยังไงกันนะ
“ ได้ ฉันสัญญา ” คิบอมพูด แล้วเค้าจะทำตามสัญญาได้ไหมนะ สัญญา ที่อาจจะเป็นเพียง สัญญาลมปากเท่านั้น
ก็เป็นไปได้...คิบอมกำลังมึนงงกับคำพูดของฮันคยอง น้ำตาบริสุทธิ์งั้นหรอ มันบริสุทธิ์ตรงไหนกันนะ....ฮันคยองนายช่วย
อธิบายได้ไหม....
.........
ฮาดี ฮยอกแจก็มากับดงแฮด้วยกันรวมทั้งคยูฮยอนแล้วก็แทฮวา คังอิน และลูดน้องของคยู
“ ดงแฮ เป็นอะไรรึป่าวดูเหม่อๆ ” ซองมินถามดงแฮอย่างเป็นห่วง ก็ตั้งแต่มาดงแฮยังไม่ยิ้มเลย
“ ป่าวหรอก ไหนหละชินดงหวังว่า คงจะผอมลงนะ ฮ่าๆ>o< ” ดงแฮหัวเราะร่า
“ ไม่หรอ ฉันว่า อ้วนขึ้นๆแน่ๆ ” อึนฮยอคพูดต่อ ทั้งสามคึนหัวเราะร่า
“ แต่ฉันว่านะ ต้องไม่หล่อแน่ คงจะอ้วน เตี้ยดำ ฮ่าๆเหมือนมินนี่ ” คยูหัวเราะร่า ก่อนจะโดนซองมินกระทุ้งศอกใส่
“ ไอ้หมาป่าบ้า กลับบ้านไปเลยไป!! ” และแล้วกระต่ายน้อยของเราก็งอนหมาป่าแสนเจ้าเล่ห์
“ - -* ซองมินครับ คยูกี้ขอโทษนะครับ ” คยูเดินตามซองมินเข้าไปในบ้านอย่าแนบเนีย นดงแฮ อึนฮยอคและแทฮวา
เดินตามไปทีหลังรวมทั้งคังอินด้วย ส่วนลูกน้องคนอื่นๆก็รออยู่ข้างนอก
“ ดงแฮคืนนี้ค้างนี่สิ ” ซองมินชวนเพื่อนรักดงแฮส่ายหน้าเล็กน้อย
“ ขอโทษนะ แต่เดี๋ยวน้าฉันจะให้คนมารับ ” ดงแฮยิ้มบางๆ ซองมินพยักหน้าเล็กน้อย
“ ไม่เป็นไรดงแฮ นายอย่าลืมนะ เราเป็นเพื่อนกันเครียดอะไรบอกฉันนะ ” ซองมินจับมือดงแฮ และฮยอกแจก็เดินมา
ตบไหล่บาง
“ ขอบคุณนะ^^ ” ดงแฮยิ้มอีกครั้ง ยิ้มเหมือนทุกครั้ง ยิ้มที่ทำให้ใครหลายๆคนหลงรักอย่างน้อยฉันก็มีเพื่อนที่เติม
ความสุขให้
“ อาอานแอ้วอ๋อ(มันกันแล้วหรอ)>o< ” เสียงอู้อี้ดังขึ้น ทั้งหมดหันไปเจอชายหนุ่มน่ารัก อ้วนๆที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่
“ กินให้หมดแล้วค่อยพูดก็ได้นะไอ้ตละกละ ” คังอินพูดทั้งที่ตัวเองก็เคี้ยวตุ้ยๆ
“ แหม ผอมตายแหละ ” แค่เพิ่งมา คังอินและชินดงก็เปิดศึกกันแล้ว
“ พอเหอะ มันก็อ้วนทั้งคู่หน่ะแหละ ” แทฮวาพูดพร้อมโดนมะเหงกสองมะเหงกใส่เต็มที่ดงแฮยืนหัวเราะกับทุกคน
ตอนนี้พวกดงแฮคุยเล่นกัน เวลาผ่านมารวดเร็วมาก ตอนนี้ก็ประมาณ 5 ทุ่มแล้ว
ลัล~~ลา~~ลัล~~ลา
เสียงมือถือดงแฮดังขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมา ดงแฮขอตัวออกมาห่างๆ
“ ฮัลโหล ” ดงแฮรับสาย และคิบอมก็บ่นออกมา จนดงแฮฟังไม่รู้เรื่อง
“ นายพูดช้าๆได้ไหม ฉันฟังไม่ทัน ” ดงแฮพูดอย่างอารมณ์เสีย คิบอมนิ่วหน้าเล็กน้อยแต่ก็อดหัวเราะกับเสียงของ
ร่างบางไม่ได้
“ เหนื่อยนะเนี่ยเฮ้อ ฉันอยู่หน้าบ้านซองมินแล้วออกมาเลย แล้วใครมาเนี่ย คนเยอะเต็มหน้าบ้านเลย แถมหน้าคุ้นๆ
” คิบอมถามดงแฮ ก็มันคุ้นจริงๆนี่หว่าสูทสีขาวทุกคนด้วย
“ ฉันยังไม่กลับได้ไหม ” ดงแฮขอร้องร่างสูง คิบอมได้ยินอย่างนั้นก็ตัดสาย และเดินลงมาจากรถ สงสัยกันรึป่าวว่า
ทำไมคิบอมถึงรู้จักบ้าน ซองมิน ก็เค้าหน่ะเป็นมาเฟียเชียวหละแถวนี้
ฝ่ายคิบอม
ร่างสูงเดินลงมาจากรถ และเค้าก็ได้รู้ว่า คนเยอะๆนี่มันคือใคร แก็งศตรูเค้าเองหละ ทุกคนหันมามองคิบอมก่อนจะ
ตั้งท่าเตรียมที่
“ ฉันไม่มีเวลามาเล่นสนุกหรอก ฉันมารับเมีย ” คิบอมพูดคำว่าเมีย ทุกคนต่างพากันเงียบ และอึ้งO_O คิบอมเดิน
มากดกริ่งหน้าบ้าน
“ อ่าส์ ใครกดออดหว่า เดี๋ยวฉันมานะ ” ซองมินวิ่งไปหน้าบ้าน ก็ต้องเจอกับคิบอม เค้าอึ้งเล็กน้อย ถ้าคยูรู้คงเป็นเรื่อง
ใหญ่แน่
“ เอ่อ...มาทำไมหรอ ” ซองมินถามอย่างงุนงง
“ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม ฉันมาหาดงแฮหน่ะ^^ ” คิบอมยิ้มให้อย่างอบอุ่น รอยยิ้มที่ดงแฮไม่เคยได้เห็นมันเลย
“ อะ...อืม ” ซองมินพยักหน้าพอคิบอมเดินเข้ามาในบ้าน ทุกคนก็เกิดความเงียบ
“ มึงมาทำไม ” คยูลุกขึ้นดึงเสื้อคิบอม
“ ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนาย ขอโทษทีวันนี้ฉันรีบ ” คิบอมพูดพร้อมผลักคยูออกไป
“ ดงแฮกลับบ้านเหอะ^^ ” คิบอมยิ้มให้ดงแฮ แต่นสายตาของดงแฮมันคือรอยยิ้มที่เสแส้รง
“ อื้ม ” ดงแฮพูด ก่อนจะโค้งขอตัวออกมา
“ ดงแฮ!!นี่มันอะไรกัน ดงแฮกับคิบอม... ” ซองมินกำลังจะพูดต่อ
“ อ๋อ เราคบกันอยู่หนะครับ^^ ” คิบอมยิ้ม ทุกสิ่งอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คิบอมตั้งใจจะพูดให้แทฮวาได้ยินก็เท่านั้น
“ คิบอม..นะ..นาย ” ยังมาทันที่ดงแฮจะพูดจบคิบอมก็ลากออกมสขึ้นรถ
“ ทำไมนายทำอย่างงี้!!! ” ดงแฮตวาดคิบอมทันทีที่ขึ้นรถ
“ พอใจ นายมันไม่มีสิทธิเงียบๆไปเลย น่ารำคาญ ” คิบอมพูดและแสยะยิ้มให้ดงแฮ ทำให้ดงแฮรู้สึกขยะแขยงคน
ตรงหน้าเข้าไปอีก
“ คิม คิบอม นายมันเลว อ๊ะ...อะ..อย่า ” ดงแฮพูดได้แค่นั้นก่อนจะโดนคิบอมจับตรงแก่นกาย
“ อย่าหยุดหรือว่าอย่าทำ ” คิบอมยิ้ม ก่อนจะ คลึงเคล้นส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวดงแฮ ทั้งๆที่เพิ่งอยู่หน้าบ้านซองมิน ทั้งๆ
ที่ยังไม่ได้ไปไหน คิบอม ก็เริ่มปลุกอารมณ์ร่างบางแล้ว
“ คิ..บอม ขอร้องหยุดเถอะ อ๊า.. ” ดงแฮบิดตัวเองเร่า เมื่อคิบอมเริ่ม ใช้นิ้ว ลูบตรงส่วนปลายของร่างบางที่เริ่มแข็งตัว
ขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ดงแฮบิดเร่าอย่างทรมานเมื่อ อยู่ดีๆคิบอมก็หยุดการกระทำทุกอย่าง
“ ไปต่อที่บ้านเราดีกว่า^^ ” คิบอมยิ้มอย่างชั่วร้าย เค้าตั้งใจที่จะให้ร่างบาง ร่างเห็นร่างบางพยายามที่จะ ช่วยตัว
เองก็รีบ เอาผ้าที่อยู่หลังรถมามัดเอาไหว
“ อ๊ะ..อย่า ไม่ไหวแล้ว ” ดงแฮตอนนี้ดูเย้ายวนจนคิบอมแทบทนไม่ไหว แต่ก็กลัวว่า พวกแองเจิ้ลจะเห็นเลยขับรถ
กลับบ้าน ระหว่างขับรถ ดงแฮก็เริ่มไร้สติ
พอถึงคอนโดของคิบอม คิบอมอุ้มร่างบาง และมาวางไว้ที่เตียงก่อนจะ เริ่ม รุกไร้ซอกคอของดงแฮ ดูเม้มซอกคอขาว
จนเกิดรอยรัก เต็มไปหมด ดงแฮเงยคอขึ้นเพื่อที่คิบอมจะได้ทำได้สะดวกๆ
“ นายต้องการทุกคนที่เข้ามารึไง นายมันร่านจริงๆ ” คิบอมพูด แต่ ก็ยังไม่หยุดเริ่ม ไล้ลิ้นลงมา จนถึงยอดอกของดง
แฮ ปากของคิบอมเริ่มหยอกล้อกับมันอย่างเมามัน ยอดอกเริ่มตั้งชันเพราะแรงอารมณ์ คิบอม คบเม้มเบาๆ
“ ฮึก..อ๊ะ..อืมม ” ดงแฮครางกระเส่าบิดตัวเร่า คิบอม เลื่อนตัวขึ้นไปจูบปากดงแฮอย่างเร่าร้อน สองลิ้นเกี่ยวกระหวัด
แรงอารมณ์พาดงแฮลืมไปเลยว่าคนตรงหน้าคือใคร คิบอมเลื่อนมือไปสัมผัสแก่นกลางที่แข็งขืนของดงแฮ
“ อ๊า..อื้ออ ” ดงแฮครางลั่นเมื่อคิบอมสัมผัสกับตรงนั้น และเริ่มลูบไล้ คิบอมยิ้มเมื่อดงแฮบิดไปมา แกล้งร่างบางด้วย
การคลึงไปมา คิบอมสลับสัมผัส ผ่อนแรงหนักบ้าง เบาบ้างไปมา ดงแฮกัดริมฝีปากแน่น
“ อืม...อ๊า ” คิบอมเริ่มเร่งจังหวะให้ดงแฮก่อนที่ดงแฮจะปล่อยน้ำสีขุ่นขาวออกมา คิบอมยิ้มก่อนจะใช้น้ำรักของดงแฮ
ให้เป็นประโยชน์คิบอม ใช้น้ำนั่น ทาทั่วช่องทางอ่อนนุ่มของดงแฮ ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วทีละนิ้ว
“ ฮึก...อ๊า..เจ็บ..อย่า ” ดงแฮพยายามขืนตัวออกแต่คิบอมกลับกดกอดดงแฮไว้แน่น และเริ่มส่งนิ้วที่สองเข้าไป เมื่อ
รู้สึกว่าร่างกายดงแฮเริ่มพร้อม คิบอมก็จับขาดงแฮแยกออกจากกัน ก่อนจะ ยัดส่วนนั้นเข้ากับร่างของดงแฮ เพียงแค่ส่วน
ปลาย ดงแฮก็ครางกระเส่าด้วยความเจ็บปวดและความใหญ่โตของมัน
“ เจ็บ...ฮึก ” ดงแฮร้องอย่างทรมาน คิบอมยัดแก่นกายของตนเข้าไปจนสุดก่อนจะค้างไว้อย่างนั้นสักพัก เพื่อให้ร่าง
บางข้างใต้พร้อม เมื่อร่างบางข้างใต้เริ่มตอบสนองอารมณ์ คิบอมก็เริ่มขยับตัวตามแรงอารมณ์ ดงแฮตัวสั่นตามแรงกระแทก
ของคิบอม คิบอมเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ
“ อา...ดงแฮ ใกล้แล้ว...อืม ” คิบอมครางเสียงแหบพร่า ก่อนจะปล่อยน้ำขุ่นขาวใส่ภายในร่างบาง
“ อ๊า ” ดงแฮก็ถึงที่หมายเช่นกันทั้งสองคนหลับกันอย่างอ่อนเพลีย เพียงแค่ครั้งเดียวดงแฮก็รู้สึกเจ็บไปทั้งสะโพก
แล้ว
“ ฮือๆๆๆ...ฮึก ” หลับพร้อมเสียงสะอื้นของร่างบาง แต่ร่างสูงก็ไม่ได้สนใจในเลยสักนิด
‘ ดีแล้วดงแฮนายร้องไห้เข้าไปเจ็บเข้าไป ฉันมีความสุดที่เห็นนายร้องไห้อย่างทรมานดงแฮ ’
RRRRRRrrrrRRRR
เสียงโทรศัพท์คิบอมดังขึ้น
“ ว่าไง ” คิบอมรับโทรศัทพ์ที่ซีวอนโทรมา
“ คิบอมไอ้ฮันคยองมันเมา อาละวาดใหญ่แล้ว มาที่ผับที กูเอามันไม่อยู่ ” ซีวอนบ่น
“ ฮันอย่านะ หยุดบ้าได้แล้ว ” เสียงหวานของพี่ชายหน้าสวยคิม ฮีชอล ดังเข้ามาในโทรศัพท์
“ อืม ฉันจะรีบไป ” ฮันคยอง นายเป็นอะไรไป นายเป็นคนที่เย็นชาไม่เคยอาละวาดอย่างนี้ แต่วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับ
นายนะ คิบอมนึกเป็นห่วงเพื่อนรัก เค้ายังไม่ลืมหรอกว่าฮันคยองเคยคิดยังไงกับดงแฮ เค้ารู้ว่าฮันคยองนั้นเคยยิงคนตาย
เพราะมาทำร้ายดงแฮ... หรือว่าการอาละวาดของฮันคยองครั้งนี้ จะเกี่ยวกับดงแฮ แล้วเค้าควรจะทำยังไงต่อไปกับร่างบางที่
แสนแปดเปื้อนนี้ดี จะปล่อยให้ฮันคยองจัดการ หรือจะจัดการเองดี คิบอมสับสนกับความคิดของตนเอง
คิบอมรีบนั่งรถไปที่ผับ ก่อนจะเห็นฮันคยอง กำลัง ผลักข้าวของในผับ คิบอมวิ่งไปดึงร่างสูงของเพื่อนรักเอาไว้
“ ปล่อยกูไอ้คิบอม!! ” ฮันคยองพยายามดันตัวเองออก
“ มึงเป็นบ้าไรของมึงวะ ไอ้นี่หนิ เป็นบ้าอะไรก็บอกกูสิ! ” คิบอมพูด แขกที่ร้านเริ่มกลัวฮันตยองที่อาละวาดไม่หยุด
สาวๆหลายคนมองมาที่กลุ่มนี้สายตาทุกคนมองฮันคยองอย่างหวาดกลัว
“ คิบอม กูขอร้องมึงปล่อยดงแฮไปเถอะ เค้าไม่เกี่ยว... ” ฮันคยองพูดกับคิบอม ทำเอาร่างสูงชะงัก กับ**แค่ร่างกาย
แสนสกปรก ทำไมกันนะมีแต่คนต้องการ
“ ฮัน มึงเป็นอย่างนี้เพราะมันหรอวะ!กับไอ้แค่อีตัว ตัวเดียว ” คิบอมพูด อีตัวที่คิบอมพูดถึง ห่รู้ไม่ว่าจิตใจของอีตัว ตัว
นั้นมันบริสุทธิ์แค่ไหน
“ ไอ้คิบอม!!มึงไม่รู้เลยว่าความจริงดงแฮเค้าเป็นคนยังไง มึงเอาแต่ว่าเค้า ” ฮันคยองพูดอย่างอ่อนแรง
“ ฮัน ฉันว่าพอเถอะนะ ” ร่างบางของคิม ฮีชอลจะเดินมาปลอบเพราะกลัวว่าคิบอมจะโมโห
“ อย่ามายุ่ง ” ฮันคยองพูดด้วยสีหน้าเฉยชาใส่ฮีชอล ร่างบางตัวสั่น ซีวอนมองเพื่อนรักด้วยความโกรธคว้าคนรักมา
ไว้ในอ้อมกอด
“ ไอ้ฮัน ฮีชอลไม่เกี่ยว ” ซีวอนพูด
“ กูขอโทษ คิบอมกูขอมึงอย่างนึง ” ฮันยองพูดกับคิบอม
“ ว่ามา กูจะทำตามถ้ากูทำได้ ” คิบอมพูด
“ มึงให้เกียรติดงแฮบ้าง เพียงแค่นิดเดียวก็ยังดี อย่าให้เค้าเจ็บปวดจนทนไม่ไหว ฉันไม่อยากเห็นน้ำตา ของดงแฮ
เลย น้ำตาที่บริสุทธิ์ ” ฮันคยองพูด คิบอมอึ้ง น้ำตาบริสุทธิ์หรอ มันบริสุทธิ์ยังไงกันนะ
“ ได้ ฉันสัญญา ” คิบอมพูด แล้วเค้าจะทำตามสัญญาได้ไหมนะ สัญญา ที่อาจจะเป็นเพียง สัญญาลมปากเท่านั้น
ก็เป็นไปได้...คิบอมกำลังมึนงงกับคำพูดของฮันคยอง น้ำตาบริสุทธิ์งั้นหรอ มันบริสุทธิ์ตรงไหนกันนะ....ฮันคยองนายช่วย
อธิบายได้ไหม....
.........
edit @ 2 Nov 2007 14:41:52 by noo_naa